Satyrblues w tym roku rowniez wypadl znakomicie. Festiwal jest w Polsce coraz bardziej popularny. Kto nie byl niech zaluje, a przyszlym roku kilka miesiecy wczesniej niech bilety rezerwuje. Zainteresowanie jest ogromne, bilety, rozchodza się jak cieple buleczki. Wielka zasluga w tym organizatorow. Kto raz gościł na Satyrblues nie smie w przyszłości opuścić tak fantastyczna kulturalna uczte.
Atmosfera jaka miala miejsce w Tarnobrzeskim Domu Kultury jest po prostu niedopisania. Cieszy, naprawde cieszy tak wysoka frekwencja a przede wszystkim obecnosc na sali mlodych ludzi co mnie niezmiernie cieszy. Okazalo się, ze i w moich rodzinnych stronach jest młodzież, która nie slucha tylko i wyłącznie plastiku, czy tez dźwięków metalowo-hardrockowych (cale szczescie, ze sa i tacy) ale także i bluesa.

Festiwal rozpoczal się (podobno) otwarciem wystawy rysunku satyrycznego i fotografii. Kilka chwil pozniej jako pierwsza na scenie pojawila się grupa K2+Kłusem z bluesem. Niestety nie było nam dane usłyszeć ich pelnego koncertu, dotarliśmy dopiero na sama końcówkę i bis. Mimo to chłopcy szybko dali się poznac jako zespol potrafiacy grac rasowego bluesa. Moja uwage przykuly tutaj harmonijkowe solowe popisy w wykonaniu obu Tomkow (Kiersnowskiego i Kaminskiego) oraz goscinna gra na fortepianie Michala Cholewinskiego z Boogie Boys, który dal wstępny pokaz swoich umiejętności. Michal tak się rozochocil gra, ze postanowil nie schodzic ze sceny, zaprosil tylko na nia swoich dwóch pozostalch muzycznych kompanow, no i rozpoczęła się jazda. Jazda nie z tej ziemi, nie z tej epoki. Nigdy w zyciu czegos takiego na zywo nie słyszałem. Niezwykle zywiołowe dzwieki pochodzące zdwóch fortepianow przeniosły nas kilkadziesiąt lat wstecz. Ilez oni maja w sobie pasji do tej muzyki, a co najwazniejsze potrafia się nia podzielic z publicznością. Bartek od początku staral sie nakłonić ludzi do wspolnej zabawy co nie było taka latwa sprawa. Jednakze w miare upływu czasu było już coraz lepiej. Słuchacze urzeczeni wariackimi popisami pianistow, którzy od czasu do czasu grali wspólnie na jednym fortepianie w roznych dziwnych pozycjach, roznymi czesciami ciala (podobalo się to bardzo kobietom siedzącym kolo mnie ), przyłączyli się do zabawy i coraz czesciej klaskali i spiewali. Przez ostatnie 20-30 min. koncertu, za sprawa granych i znanych wszystkim coverom, praktycznie już nikt nie siedział. Cale szczescie, ze nie mielismy gdzie tanczyc, bo pewnie czesc z nas by tego nie przezyla. Tutaj wlasnie mam do chłopaków pewne zastrzezenie. Osobiście brakowalo mi spokojnego grania. Godzina lupanki woogie-boogie to w szybszym, to w wolniejszym rytmie i tempie to dla mnie o wiele za długo. Wystep był malo zróżnicowany i jeżeli chodzi o mnie, po pewnym czasie nudziłem się na sali, a przeciez można było publiczności raz na jakis czas dac odetchnąć i zagrac cos pieknego niekoniecznie spod znaku boogie. W sumie to się czepiam, ale nie zmienia to faktu, ze większość osob była jednak zachwycona show jakie dostarczyli im Boogie Boysi. Jednak wg mnie duzo lepiej zaprezentowala się formacja PiR2. W tym przypadku doczynienia mielismy nie z graniem lecz z muzyka. Raduli takze nas zabral w muzyczna podroz, z tym ze nie w przeszłosc, a w magiczna przestrzen, w której wydarzenia były nie do przewidzenia. Już pierwsze dzwieki gitar w polaczeniu ze scenografia odpowiednim światłem, stworzyly pewna aure tajemniczości. Panowie grali kompozycje dlugie i rozimprowizowane, pelne mocy i energii. Ich muzyka w przeciwieństwie do BB była az zanadto zroznicowana, co mogę zaliczyc na plus. Usłyszeliśmy zarówno kompozycje rockowe, hard-rockowe, z domieszka dzwiekow rocka progresywnego no a przede wszystkim jazzu i bluesa. Jednym słowem bluesfusion .
Na koniec dodam, ze każdy z muzykow dal się poznac jako znakomity instrumentalista, ale najbardziej godne odnotowania sa basowe szalenstwa Wojtka Pilchowskiego, który wielokrotnie prezentowal swój wirtuozerski styl gry, ktorym wzbudzal podziw wśród słuchaczy. To bez watpienia jeden z najlepszych technicznie basistow w Polsce.

Gratuluje państwu Czurom sukcesu, dobrej organizacji a także znakomitej atmosfery, jaką co roku udaje im się stworzyc podczas festiwalu. Wszyscy wychodzili z TDK usmiechnieci i zachwyceni. Polaczenie roznych dziedzin sztuki (muzyki, fotografii, rysunku, kabaretu - polecam wystepy DKD ) to strzal w 10. Dawno się tak dobrze nie bawiłem.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie
Pawel \'Arczi\' Arciszewski

2005.09.24,14:10'34